گفتنِ آنچه نگفتنی است. کاری که پریمو لِوی، که در ۲۴ سالگی به آشویتس فرستاده شده بود، سعی کرد انجام دهد. نه فقط روایتِ شکنجه، خشونت، گرسنگی، استیلای مرگ، بلکه توصیفِ سختیِ زندهماندن و خود را بازساختن. تصاویرِ تنهای بهشدت لاغرشدهای که از غزه دریافت میکنیم یادآور همان چیزی است که نیروهای متفقین در سال ۱۹۴۵ در اردوگاههای مرگ کشف کردند. در دلِ قرنِ ۲۱اُم، رهبران کشوری که میگویند بسیار شبیه...
آرام حیوان، آرام!بر دهانهی آتشفشانِ درون، به این زبانهی بیزبان به خود میگویممذابِ کلماتِ جوشان، غلتان، که خوابشان نمیبردتا خوابم ببرد، تا کلمات به رؤیا و تصویر بدل شوندرام نمیشوند تا آرام شوم. فَوَران بهار است؟ آتشفشان زایش؟کلماتِ نازاده در زهدان زبان به هر سو سر میکوبندتا نوزادم شوند، تا زائوی زبانم شوم، زبانِ زبانهبه افسونِ رم و رامِ حرف آرام ای جانورِ رمیدهمرا بافتنِ لگامی از کلام...