بایگانی برچسب‌ها : جامعه‌ی نمایش

طاعون عاطفی و کینه‌توزی

petit homme

 

من از تاریخ یکم ژانویه‌ی ۲۰۱۵ به وبلاگ‌نویسی رو آوردم و به‌طور جنبی صفحه‌ای فیس‌بوکی نیز صرفاً به عنوان “ویترین کتابفروشی” و همچنین امکان تماس بیشتر با خوانندگان درست کردم. به‌ندرت فرصت پیدا می‌کنم به یادداشت‌ها و صفحات فیس‌بوک دیگران نگاهی بیندازم. اما گاه‌گاه به‌طور تصادفی چند سطر خوب یا نکته‌ای بامزه در این یادداشت‌ها مرا به خواندن ترغیب می‌کند. ادامه خواندن طاعون عاطفی و کینه‌توزی

سینمای گی دبور، بخش سوم

depass art

فراگذشتن از هنرـ از شعارهای مه ۶۸ در پاریس

این عبارت دخل‌وتصرفی است در جمله‌ی معروف مارکس : « فیلسوفان کاری جز تعبیرِ کردن جهان به شیوه‌های گوناگون نکرده‌اند، اما آن‌چه اهمیت دارد تغییر دادنِ آن است. » دوبور، در دخل‌وتصرفی که در فیلم جانی گیتار می‌کند، نه فقط به بیوگرافی خودش به شکلی طنزآمیز ــ با آمیختنِ هنر و زندگی در حافظه‌اش ــ  اشاره می‌کند، بلکه همچنین نظرش را درباره‌ی تاریخِ سینما اعلام می‌کند، و با تصاحب کردنِ مجددِ این لحظه در تاریخِ سینما و در تاریخ جهان‌شمول،  نمونه‌ای پیچیده و مستقیم از دگرگون‌سازی جهان ارائه می‌دهد. این نمونه‌ی سرمشق‌گونه‌ای است از آن‌چه دوست‌اش وی‌ینه آن را « ذهنیتِ رادیکال » می‌نامد. ادامه خواندن سینمای گی دبور، بخش سوم

سینمای گی دوبور، بخش دوم

un film

دوبور در کتاب مدیحه، که اتوبیوگرافیِ او در سال ۱۹۸۹ است، توضیح می‌دهد که چرا در این متن از نقل‌قول‌ها استفاده می‌کند تا انتسابِ آشکار متن به شسلوفسکی را در فیلم کمی بیشتر روشن کند: ادامه خواندن سینمای گی دوبور، بخش دوم

سینمای گی دوبور، بخش یکم

Debord camera

هنر، تئوری، پراکسیس: پراکسیسِ ترکیبیِ پساتئوریک

تدوین و ترجمه‌ی فارسی این متن را به کیوان کریمی پیشکش می‌کنم، به پاس صفای آگاهانه‌ی او در زندگی و خلاقیتِ ضدنمایشی‌اش در فیلم‌سازی‌.

نوشته‌ی: کیتِ سانبورن Keith Sanborn ، گی فاوکس دای Guy Fawkes Day، ۲۰۱۲

ترجمه‌ی فرانسوی از انگلیسی: پُلین بوارو Pauline Boireau

ترجمه‌ی فارسی: بهروز صفدری

برگرفته از : in situ ، تئوری، نمایش و سینما. درباره‌ی گی دوبور، رائول ونه‌گم. چاپ ۲۰۱۳

 

مسئله‌ی رابطه‌ا‌ی که تئوری و پراکسیس را وحدت می‌بخشد نه فقط در قلبِ فیلم جامعه‌ی نمایشِ گی دوبور بلکه همچنین در کانونِ کلِ زندگی و تمامِ کاروَند ( آثار) او قرار دارد. بنابراین من جهت‌گیری بررسی خود را برپایه‌ی تحولِ این رابطه‌ی میان تئوری و پراکسیس در روایتِ سینمانگارانه‌ی جامعه‌ی نمایش قرار می‌دهم. همزمان از دیگر آثار دوبور نیز آزادانه مطالبی برمی‌گیرم و، به‌منظور بافتارمندکردن و انجام مقایسه‌هایی، به آثاری نیز استناد می‌کنم که به محافل و دوره‌ی سیتواسیونیستی تعلق ندارند. ادامه خواندن سینمای گی دوبور، بخش یکم